صبح كه از خواب بلند شدم ساعت نه بود. ديشب دير خوابيدم و امروز دير بلند شدم. كار دارم. سريع صبحونه­اي مي­خورم و از خونه مي­زنم بيرون. خودم رو به ايستگاه اتوبوس مي­رسونم. ايستگاه شلوغه. منتظر مي­شم. اتوبوس دقيقاً جلوي اداره گذرنامه ايستگاه داره. بايد منتظر بمونم. اين جوري راحت­تره. آقاي ميانسالي داره از خيابون رد مي­شه. نظرم رو به خودش جلب مي­كنه. با دو تا چوب­دستي داره راه مي­ره.لباس تميز و متشخصي پوشيده. به نظر مياد كه مشكل پاش بايد جديد باشه مثلاً براي يه سكته. به زحمت از خيابون رد مي­شه و خودش رو به ايستگاه مي­رسونه. چند دقيقه بعد اتوبوس مي­رسه. جمعيت همه عجله مي­كنن تا سوار اتوبوس بشن. منم به زحمت سوار مي­شم. به ايستگاه نگاه مي­كنم كه آيا اون آقا هم سوار شد؟ توي ايستگاه نيست حتما سوار شده. به خودم مي­گم: براي ما كه سالميم سوار شدن اين قدر سخت بود اون ديگه چطوري سوار شد؟!

   اتوبوس راه ميفته. جا نيست كه حتي ميله­ي اتوبوس رو بگيرم. ياد يكي از فيلم­هاي چارلي چاپلين مي­افتم: مي­خواست سوار اتوبوس بشه اما اصلاً جا نبود. به زحمت از در عقبي اتوبوس سوار مي­شه. اما يه آقاي ديگه از جلوي اتوبوس سوار مي­شه. چارلي به ناچار از اتوبوس ميفته بيرون!

چقدر اتوبوسمون شبيه اتوبوس چارليه!

 ذهنم مي­ره به سمت حرف استاد. مي­گفت: كشور ژاپن برنامه­ريزي كرده كه تا سال 2015 از علم فوتونيك، بايد90 بيليون يورو درآمد داشته باشه!!!

فكرم مي­ره جاي ديگه: يعني الان حال اون دانشجوها چطوره؟ 800 نفر از دانشجوهاي دانشگاه باهنر به خاطر خوردن شام دانشگاه مسموم شدن و حال چندتاشون هم وخيم بود. به كما رفته بودن.

يه دفعه يه صدايي از داخل اتوبوس افكارم رو به هم مي­ريزه: زندگي سخته!

اگه زندگي سخته چرا از مردن مي­ترسيم؟! نمي دونم.

ميله­ي اتوبوس به خاطر شدت فشار مي­شكنه.

   حالم خوب نيست. ضعف شديدي دارم. واي خدا چقدر درس دارم! بايد تا 15 تير مقاله رو برسونيم. به خودم مي­گم: يعني ما اين علم رو توليد مي­كنيم و مي­ديم به ژاپن اون­ها هم تبديلش مي­كنن به پول و ثروت! خوب نوش جونشون. گرسنه­ان. ما كه سيريم.

اون مرد ِ روي پل عابر. هميشه اونجا نشسته. از صبح تا شب حتي توي گرماي ظهر!

...باغ شازده خيلي قشنگه! چه گلايي داره! به خصوص اون گل محمدي كه...

   اتوبوس رسيده. پياده مي­شم و مي­رم اداره. مداركم رو تحويل مي­دم. خانم خوش اخلاقي مداركم رو مي­گيره. وقتي نوبتم مي­شه اسمم رو صدا مي كنه.مي­گه: خانم عكس شما قابل قبول نيست.مي­گم: چرا؟ مي­گه:يه كمي موتون پيداست!

مي­رم عكاسي نزديك اداره يه عكس با حجاب كامل اسلامي مي­گيرم و اسلامم رو به كمال مي­رسونم.

حالا ديگه مدارك كامل بود. بايد يه هفته تا ده روز منتظر بمونم.

توي راه برگشت كمتر فكر مي­كنم. خسته­ام و تشنه و گرسنه.

تيغ آفتاب! چقدر آفتاب قشنگه!

 چقدر دلم خونه رو مي­خواد......مامان و بابارو مي­خواد......دارم مي­رم پيششون...

دوستی با مردم اساس حکمت و فرزانگی است.

امام علی(ع)

در خانقه نگنجد اسرار عشق بازی          جام می مغانه هم با مغان توان زد

درویش را نباشد برگ سرای سلطان        ماییم و کهنه دلقی کاتش در آن توان زد

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند            عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

گر دولت وصالت خواهد دری گشودن        سرها بدین تخیل بر آستان توان زد

یک ساله شدی! توی این یک سال روزهای مختلفی رو گذروندی.روزهای شاد٬ روزهای غمگین و ...

گاهی خیلی ساکت بودی و حرفی نمی زدی! می خواستم به صورتت نگاه کنم اما به من نگاه نمی کردی. نمی دونم چرا.

با آدمای مختلفی آشنا شدی. از همون روز اول تولدت! مرجان٬ سلیل٬ الهام٬ مریم٬ تبسم٬ ساقی٬ خسرو٬ رها٬ آی کیو و .... چه دوستای خوبی!خوش به حالت.

منم همراه تو یک سال بزگتر شدم. و مثل تو تحولات زیادی برام پیش اومد. که هرگز خیال نمی کردم وجود من تحمل این فراز و نشیب ها رو داشته باشه.مثل اینکه اصلا خودم رو نشناختم! پس بیا به هم کمک کنیم.

ای خدای مهربون! شکرت که همیشه باهامونی.

تولدت مبارک!

آجي دير شيرينلر ييه بيلميرم

دونيا دار گئييم دير، گييه بيلميرم

من سنين ديلينده دييه بيلميرم

قفيسن يار اؤزون ديله گل دانيش

 نوروز قرن­هاي دراز است كه بر همه­ي جشن­هاي جهان فخر مي­فروشد، از آن رو "هست" كه يك قرارداد مصنوعي اجتماعي يا يك جشن تحميلي سياسي نيست. جشن جهان است و روز شادماني زمين، آسمان و آفتاب و جوش شكفتن­ها و شور زادن­ها و سرشار از هيجان ِ هر "آغاز".

   در آن هنگام كه مراسم نوروز را به­پا مي­داريم، گويي خود را در همه­ي نوروز­هايي كه هر ساله در اين سرزمين بر پا مي­كرده­اند، حاضر مي­يابيم و در اين­حال، صحنه­هاي تاريك و روشن و صفحات سياه و سفيد تاريخ ملت كهن ما در برابر ديدگانمان ورق مي­خورد.

   چه افسانه­ي زيبايي زيباتر از واقعيت! راستي مگر هر كسي احساس نمي­كند كه نخستين روز بهار، گويي نخستين روز آفرينش است؟ اگر روزي خدا جهان را آغاز كرده، مسلماً آن روز، اين نوروز بوده­است. بي­شك روح در اين فصل زاده­است و عشق در اين روز سر زده است و نخستين بار، آفتاب در نخستين نوروز طلوع كرده­است و زمان با وي آغاز شده­است.

   و ما در اين لحظه، در اين نخستين لحظات افرينش، نخستين روز خلقت، روز اورمزد، آتش اهورايي نوروز را باز بر مي­افروزيم و در عمق وجدان خويش، به پايمردي خيال، از صحراهاي سياه و مرگ­زده­ي قرون تهي مي­گذريم و در همه­ي نوروز­هايي كه در زير آسمان پاك و آفتاب روشن سرزمين ما بر­پا شده­است، با همه­ي زنان و مرداني كه خون آنان در رگ­هايمان مي­دود، شركت مي­كنيم و بدين­گونه، "بودن خويش" را، به عنوان يك ملت، در تند باد ريشه بر­انداز زمان­ها خلود مي­بخشيم.

                                                                                                     "دکتر علی شریعتی"

Life is like a piano. White keys are happiness and blacke keys are sadness. When press this black keys

 and white keys it is life music

وقتی بچه بودم هر وقت مامان قول کاری رو می داد قبلش می گفت: ان شاالله.ولی من اصرار می کردم که بگه حتما!!!

اما الان خودم می دونم که قبل از هر کاری باید گفت ان شاالله.

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت.................آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق! من از چیز دگر می ترسم..............گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه است این؟ دل اشارت می کرد.....که نه اندازه ی توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد................گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه ی پر نقش و خیال............خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو